Dit jaar hebben we ontzettend veel pruimen. We hebben er jam van gemaakt en natuurlijk veel van zo gegeten. Hier en daar wat weggegeven aan vrienden die op bezoek zijn. ’t Gros gaan we verwerken tot Limoncello, of Pruimencello eigenlijk. Of Aguardente de ameixas, dat moeten we nog beslissen. Bij het opmaken hebben we gelukkig hulp. Rond de pruimenboom is het een gezoem van jewelste. Er komt van alles op af. ’t Meeste zijn bijen, die graven zich een weg naar binnen en nemen het sap mee. ’n Mooi gezicht want de interne structuur van de pruim houden ze intact. Als wij ze eten dan bijten we het stuk, maar zo niet de bijen. Soms zie je ze worstelen als de één naar buiten wil terwijl de ander net naar binnen aan het gaan is. Soms komt er een wesp, die doodleuk de bijen wegjaagt. De pruimen die op de grond vallen zijn kennelijk ideaal voor vlinders, we zien heel wat roodbruine vlinders heen en weer vliegen. Op de grond zie je ook waggelende bijen en waggelende wespen. ’t Lijkt wel of ze zich dronken hebben gegeten aan het gistende gevallen fruit. Wel bijzonder hoor, want ze zijn kennelijk niet meer in staat om te vliegen.
Ondanks de hulp die we krijgen hebben we toch nog zo’n veertig liter gekookte pruimen die van de pitten ontdaan zijn.
We hebben speciaal een ton aangeschaft om het te kunnen laten vergisten. Dat wil zeggen, een ton met een kraantje en een afsluitbaar deksel, waar we dan weer een gaatje in gemaakt hebben voor het waterslot.
’t Staat nu lekker te bubbelen.