Branca de Neve hinkt met haar linkerpoot. ’s Ochtends is het zo erg dat ze haar linkervleugel uitklapt elke keer als ze op die poot staat. In de loop van de dag gaat het langzamerhand beter en gebruikt ze de poot ook, maar het doet zichtbaar pijn. Er is niets aan te zien. Er is geen bloed en de poot staat ook niet in een rare stand alsof ze die gebroken heeft. Ze zit wel de hele dag, breeduit, alsof ze aan het broeden is, maar dan niet op een nest. Ze zoekt wel de schaduw op als het wat warmer wordt en ze eet en drinkt ook. ’s Nachts slaapt ze niet op de zitstok, maar zit ze op de bodem van het nachthok.
Het is maar te hopen dat het tijdelijk is en dat het vanzelf overgaat.