Al die tijd dat we hier wonen, dat gaat al richting vijf jaar, is het weggetje een doodlopend weggetje. Verderop is er een soort van villa, van Senhor Fonseca, die dat gebruikt als een vakantiehuis, of weekendhuis; nog verderop woont Dona Conceição en in hetzelfde huis, maar dan op een andere verdieping woont haar zoon met zijn gezin. Daarna eindigt het weggetje. Misschien dat er heel vroeger een geitenpaadje door het dal naar beneden heeft gelopen en aan de andere kant weer omhoog, naar Casal de Coita. Aan die kant is er ook een Rua do Salgueirinho, maar als dat al zo is, dan is dat heel lang geleden.
Waarschijnlijk is er iemand geweest van de gemeente of een andere instantie, die het weggetje is afgereden en onverrichterzake terug moest, daar dan zo chagrijnig over was dat hij meteen opdracht heeft gegeven een bord te plaatsen. Het is echt niet zo dat het een komen en gaan is van verdwaalde reizigers die tot hun verbazing in ene aan het eind van de weg zitten en terug moeten keren.
Het bord ontsiert wel, maar ja, alles went.