Evert is vijftien jaar geleden in Portugal geweest. Met zijn toenmalige vriendin naar diens oma. En dat twee jaar achter elkaar. Het is een kleine anderhalf uur rijden hier vandaan, het leek een leuk idee om daar nog eens heen te gaan en langs de bekende plekjes van toen te gaan.
Het is een mooie rit, langs Fátima en Tomar, iets verder weg naar het plaatsje Ferreira do Zézere. Dat is zo’n beetje de eerste plek die hij van toen kent. Waar een barretje was, waar de supermarkt was. Het barretje zit op dezelfde plek als hij zich herinnerde, ze hebben er erg goede koffie en lekker pasteis de nata. Op het pleintje van het plaatsje staan allemaal schattige kerststallen, sommige van jute zakken, andere van balletjes met textiel eromheen en deze van bloempotten. Erg schattig.
De oma woonde in het dorpje Beco, vlak in de buurt. Evert herkende hier en daar de weg, soms even zoeken. Ergens stapte hij uit om aan iemand te vragen of ze Margaretha kende. En ongelooflijk maar waar, daar kwam ze aangereden, in de auto die zij nog had gekocht met Evert samen omdat de auto van toen er plotseling mee uitscheed. Evert herkende haar, zij herkende Evert, dat was even heel bijzonder. Ze was onderweg naar een vriendin en ze was al te laat, ze had geen tijd om te praten, dus we moesten maar achter haar aanrijden.
We hadden een geweldige middag. Wat een verhalen en wat woont ze mooi!