Aan de overkant staan nu zes merries. Ze worden steevast vergezeld door een groep witte reigers. Vroeger zag je die bijna nooit. In de Algarve zagen we ze wel eens, het was dan altijd de voorbode van de regentijd. In de Algarve regent het doorgaans erg weinig en iedereen is dan blij als ze een witte reiger zag. Meestal zag je er dan één of twee.
Bij ons op het weiland aan de overkant van het weggetje zitten er nu wel een stuk of twintig; en al een hele poos. Als ze inderdaad regen aankondigen, dan blijft het hier voorlopig nog wel een tijdje regenen. Ze zitten meestal op de grond rond de hoofden van de paarden, kennelijk lokt dat gegraas torren of wormen naar de oppervlakte. Ze houden er niet van dat je in de buurt komt, dan wandelen ze weg en als het te gortig wordt dan vliegen ze op en maken een paar rondjes voor ze verderop weer neerstrijken.
Milan vindt dat wel een leuk spel. Als hij los is jaagt hij ze op, dat gefladder vindt hij wel grappig. Tomás laat het koud, die laat de dieren met rust.