Ook in Portugal worden de dagen steeds korter, niet zo kort als in Nederland, want we zitten nu eenmaal een stuk zuidelijker. Als we met de honden gaan wandelen ’s ochtends, komt de zon net achter de heuvel bij Avelino vandaan piepen en doordat het land hiervoor glooiend afloopt krijg je meteen heel lange schaduwen van de paarden. Die zijn sinds een week weer terug, Dat geeft altijd wat meer dynamiek en reuring. Eén van de merries heeft een bel om, die hoor je lekker de hele dag klingelen. Als je zo ’s ochtends vroeg langs loopt en de paarden ook net wakker zijn is het zo stil dat je ze op het weiland kunt horen grazen. En het mooie is dat de paarden niet bang zijn voor de honden en de honden niet voor de paarden. Milan rent kriskras over het weiland, tussen de paarden door en eromheen. Die trekken zich er niets van aan en grazen gewoon verder.