De berg die Henri heeft gemaakt bij het afgraven van het terras kan daar natuurlijk niet eeuwen blijven liggen. Hoewel, het begint er al een beetje op te lijken, want het is al aardig overwoekerd. Alleen de plek die Tomás en Milan gebruiken als uitkijkpost is nog kaal.
Vandaag konden we niet verder met de fundering van het terras, want er stond water in de geul die we gisteren hebben gegraven, dus gebruikten we de tijd om een begin te maken met het verplaatsen van de berg.
Helemaal voorin, waar de honden veel hebben gegraven bij het zoeken naar een weg om te ontsnappen zijn flinke kuilen. Ontsnappen doen ze al lang niet meer want we hebben het hek tot vijftig centimeter ingegraven, maar de kuilen zijn er nog wel. Die zijn we begonnen dicht te gooien met het zand van Henri’s berg. We zijn tot tien kruiwagens gekomen. Het grappige is dat de berg al voor een deel geslonken is, maar in het land zie je er niets van.
Alsof het zand met de keien verdwenen is.