O, wat kunnen ze goed luisteren, onze twee boeven. Als er maar iets te snaaien valt, dan kunnen ze het heel goed. Kijk hoe ze je aankijken. Ze weten dondersgoed dat als ze dat niet doen dat ze dan niks krijgen. En zitten, dat snappen ze ook. Maar o wee, als ze aan het wegrennen zijn, dan zijn ze allebei zo doof als een kwartel en hebben ze alleen maar oog voor de weg voor ze. En snel dat ze dan zijn! Ze rennen als een bezetene ervan door en blijven dan meestal een half uurtje weg. Gelukkig komen ze altijd terug: geen eten anders, hè, dat snappen ze ook. ’s Avonds, als ze weer de kennel ingaan, dan zijn ze poeslief. Meestal dan, hè, het blijven voorlopig pubers.