Overdag staan Isabel, Inês en Beatriz te grazen in het kurkeikenbos achter ons. Als we dan met de honden langslopen staan ze vaak om het hardst te schreeuwen dat ze verlaten worden en dat we ze achterlaten.
Op één of andere manier had Isabel zich losgemaakt van het touw en de pin waarmee ze vastzat. Hoe ze dat voor elkaar gekregen heeft is een raadsel, maar ze was netjes los. Geen doorgeknaagd touw of zo.
Op haar dooie gemak liep ze het rondje mee, een stukje vooruitlopend, een stukje achteroplopend. Even bang voor een langsrijdende auto, want daar heeft ze het niet echt op, maar voor de rest liep ze gewoon, doodgemoedereerd, mee, alsof ze het elke dag doet.
Raar beest.