We weten dat ze er zijn, de eekhoorns. We hebben er ooit eentje gespot bij ons op het terrein. We horen ook de honden wel eens ineens tekeergaan tegen iets onzichtbaars, maar je ziet ze nooit of zelden. De sporen des te meer. We vinden vaak een afgekloven dennenappel of zoals hier op de weg een groepje van die dennenappelschubben. Dat betekent dat er boven in de boom eentje gezellig heeft zitten knabbelen. Soms vind je ook ineens een heels stel pijnboompitten bij elkaar. Waarschijnlijk heeft zo’n diertje van schrik wat laten vallen. Naar beneden komen om wat op te halen doen ze natuurlijk niet. Voor je het weet heb je Tomás en Milan in je nek. Of nog erger, Karma.
De gevonden pijnboompitten gebruiken we dan zelf natuurlijk.