Een avondje vertier met Jenga. Lars slaapt, wij spelen met zijn vieren. We hebben bijna het record van hoogste stapel gehaald. Het is telkens een ware verrassing te zien hoe hoog de toren kan worden en hoe lang het nog blijft staan, al wiebelt het af en toe vervaarlijk. Uiteindelijk stort het natuurlijk met kabaal in en het is elke keer toch een beetje schrikken. Maar vermakelijk is het wel.