Het is óf doordat we net vastzaten in Nederland, of dat we daar toevallig een paar weken waren, maar we hebben deze planten twee jaar niet of nauwelijks gezien. Misschien waren de omstandigheden net ongunstig. In ieder geval ze zijn terug van weggeweest, het staat er nu weer redelijk vol mee. Het hondskruid. Kennelijk kunnen ze zich redelijk gedeisd houden, wachtend op het juiste moment en dan schieten ze de grond uit. Je ziet ze langs de berm, in het weiland. Niet onder de bomen, ze houden niet zo van schaduw zeker. Isabel, Beatriz en Inês zijn er gek op, je moet ze echt eromheen leiden anders worden ze zo weggesnapt.
Zonde van die mooie bloem.