Isabel, Inês en Beatriz stonden in het kurkeikenbos. Alle drie aan een touw, tenminste dat was de bedoeling. Opeens bleek dat Isabel los liep door het bos. Of ze zich nou losgewerkt heeft of dat ze niet goed vastgemaakt was, geen idee. Zelf vond ze het wel een goed idee, ze wide zich niet laten pakken. Niet in paniek, ze zorgde gewoon dat er altijd een boom in de weg zit, zodat je niet recht naar haar toe kunt lopen. Ze draait gewoon aan de andere kant van de boom, ze vindt het nog leuk ook, lijkt wel. Nou ja laat ook maar, ze loopt toch niet weg.
Later met de wandeling met de honden, loopt ze gewoon mee. Wel op een veilige afstand van een meter of twee. Ze laat zich niet wegjagen, niet door de honden, niet door sjj-geluiden en brede zwaaigebaren. Ze gaat wel even terug naar de andere geiten, maar komt al snel weer achter het groepje aan.
Meelopen dan? Niet verstandig want we komen langs het veldje van Matias met allemaal kool.
Dan maar één van de honden los en de geit aangelijnd, ze liet zich zowaar redelijk makkelijk vastmaken.
’t Moet een potsierlijk gezicht zijn geweest. Een aangelijnde Isabel, een bange Milan en een Karma die niet mee wil.
Karma maar even aan een boom vastgezet en die later weer opgehaald, schuchtere Milan maar even terug op het terrein. En Isabel terug naar de kudde.
Wat een toestand!
Helaas geen foto kunnen maken van de toestanden.
Geen handen genoeg.