Onze Braziliaanse buren hadden een nest van vijf puppies. Die zijn nu allemaal een stuk groter. De meeste zijn al weg, er is er nog één overgebleven, een teefje, ze heet Kai. Het is bijna een kloon van haar moeder, al bijna net zo groot. Als we langs de achterkant van hun terrein lopen zit de moeder, Nina, meestal te keffen op een berg die bij hun op het terrein ligt. Ze kan dan de omgeving goed overzien. Onze honden vinden dat machtig interessant. Ze willen graag met Nina spelen, maar die duldt ze nog niet op hun terrein. Als Tomás en Milan te dichtbij komen, dan rent ze keffend op ze af. En onze honden, helden als ze zijn, laten zich afschrikken en rennen snel terug. Als Nina wel te horen is, maar niet te zien, staan ze op afstand een beetje te kijken, heel alert, klaar om weg te rennen.
Het is bijna een dagelijks ritueel.