Ze zijn één jaar geworden. En wat is het lastig om ze op een foto te krijgen als een soort staatsieportret. Foto’s maken lukt wel, maar dan is het een kluwen vechtende honden of twee halfdode slapende of, ze zitten met hun neus tegen de camera aan.
Milan is de linker op de foto, hij lijkt groter, maar dat komt door het cameraperspectief. Tomás is de grootste en meest dominante van de twee, Milan is slimmer, die heeft de truckjes als eerste door en snapt als eerste wat er staat te gebeuren. ’s Ochtends mogen ze los en dan gaan ze in één streep naar het appelveld, waarschijnlijk zitten daar veel konijntjes of andere diertjes. Milan neemt altijd het voortouw. Hij rent twintig meter weg, kijkt achterom of Tomás volgt en al dat zo is zijn ze zo verdwenen. Vijf minuutjes maar hoor, dan komen ze alweer zwaar hijgend terug en de helft van de keren ook nog eens kletsnat. Er is beneden in het dal een klein riviertje dat de naam nauwelijks mag dragen en dat gebruiken ze als zwemparadijs. Ze komen terug om even een snoepje te halen en hup daar gaan ze weer.
Net kinderen in de speeltuin.