Al bijna vanaf het begin dat we hier wonen ligt er een berg zand voor de deur. Eerst van Joaquim en Ilídio; dat zand was bedoeld voor de alpendre en het terras. Gemakshalve bestellen ze altijd te veel, zand kost niet zo veel en het zou irritant zijn als je net tekort komt. Die eerste berg was op gegeven moment op. Gebruikt door ons voor allerlei metselklusjes. Maar snel kwam de berg van Celso; die heeft er een behoorlijke tijd gelegen en is eigenlijk nooit weggegaan. Pas werd de berg uitgebreid voor het metelwerk aan het dak van het oude huis waar rondom een latei op gezet is. Er was één kuub besteld, maar er was wel zo’n drie kuub geleverd. Als gezegd, zand kost niet zoveel en men kijkt niet op een kuubje.
Nu de kuil achter het huis, voorheen het zwembadje, vol ligt met puin kan er zand overheen. We hebben twee vrijwilligers, meiden uit Duitsland, die daar vanochtend mee bezig zijn geweest. Lekker heen en weer lopen met kruiwagens. Er zijn zo’n twaalf kruiwagens in het gat verdwenen. ’t Zakt helemaal weg tussen het puin, zo’n zandberg lijkt heel wat, maar tusen het puin verdwijnt het helemaal.
Nu het gele zand er nog overheen en we hebben ons pleintje bijna terug!