Vorige week was er een paard ontsnapt van Senhor Fonseca, hier op het weggetje. We hebben hem geholpen het weer terug te brengen en toen het allemaal geregeld was, maakten we nog even een praatje. We kwamen erop dat we al een tijdje op koeienmest aan het wachten waren, maar doordat het zo geregend had kon het spul niet vervoerd worden. Portugal heeft strenge regels op het gebied van vervoer van mest. Als het spul te nat is mag het niet vervoerd worden. Druipende vrachtwagens zijn uit den boze.
Fonseca had wel een oplossing. Een vriend van hem heeft een paardenhouderij, hij heeft stallen waar particulieren hun paard kunnen stallen en hij verzorgt  ze dan. Zo heeft hij twintig paarden staan. Dat levert een hoop mest op!
Fonseca belde meteen. Hij ziet niet zo goed, dus wij moesten helpen het juiste nummer te vinden, maar het was al gauw voor elkaar. Afspraak voor het halen van de mest was gauw gemaakt. We zouden eigenlijk al afgelopen maandag gaan, maar dat is Senhor Fonseca waarschijnlijk ontschoten. Het werd dus vandaag. Hij wilde eerst het vrachtwagentje aan ons lenen, maar eigenlijk vond hij het best leuk om met die twee rare Nederlanders op stap te gaan. Hij bestuurde het vrachtwagentje, dertig jaar oud het ding, maar lopen als een trein.
Er werden vier van die grote scheppen paardenmest op het wagentje geschept. Het zat er zo in, de eigenaar was nog verbaasd dat we niet meer wilden, maar er zat al een aardige kop op de vrachtwagen.
Op het weggetje moest het weer uitgeladen. Het vrachtwagentje is geen kiepwagen…
Senhor Fonseca ging gniffelend weg naar huis met een werknemer van hem die meegereden was. Zo zegt hij, jullie hebben wat te doen. Met een kruiwagen is het kinderspel. Goed voor de spieren.
We zijn een uur aan het scheppen geweest en nu zijn we de trotse eigenaar van vijf of zes kuub paardenmest.