Overdag zetten we Isabel, Inês en Beatriz vaak op het land van de buren neer, tussen de kurkeiken, om daar de bramen een beetje weg te werken. Troffen we daar zomaar een vogelnestje aan. Verlaten, dat wel, maar heel kunstig gemaakt, het hing nog een beetje aan een paar takken. Misschien heeft het wel een stuk hoger gehangen en is het naar beneden gevallen, losgeraakt door de wind.
Het is een doorzonvogelnestje, er zitten twee gaten in, het heeft als het ware een voordeur en een achterdeur.
De rare blur onderin wordt gedaan door de camera van de telefoon. Als je een laag diafragmagetal kiest om een lage scherptediepte te krijgen, zoekt de software uit wat zo’n beetje het onderwerp is en past een vervagingsfilter toe op wat het denkt dat de achtergrond is, op die manier simuleert het achtergrondonscherpte.
Om nou te zeggen dat het mooi is…