Elke ochtend is het optocht. Dan brengen we de geiten, Isabela, Beatriz en Inês, naar het bos achter ons huis. Het bos is niet van ons, maar de eigenaar vindt het prima dat ze daar grazen. Het is ook wel nodig, er staat bijna een meter bramen. Elke dag zetten we ze een stukje verder neer, waardoor de bramengrens langzaam opschuift.
Het is wel lastig dat ze alleen de blaadjes en jonge stengels eten, de wat dikkere stengels blijven staan, waardoor het soms net is of je door een veld prikkeldraad moet lopen. De geiten hebben nergens last van, die lopen heel voorzichtig tussen de sprieten door, het lijkt of de stekels geen vat op hun vacht hebben.
Voor ons is het wat lastiger als we ’s avonds ze weer terugbrengen, dan moeten we ze uit het bramenbos losmaken, en ze willen weer zo graag terug dat ze ongedurig zijn. Op zo’n moment werken de bramen niet echt in je voordeel.