We wandelen twee keer per dag met de honden het vaste rondje. Af en toe wandelen we ook eens ergens anders, dat wil zeggen dit is de tweede keer. Vlakbij de school waar Marijn gezeten heeft is een stuk natuurgebied waar het wel lekker wandelen is. We gaan er met het busje heen, dan hoeven we met de honden niet de grote weg over te steken, want we willen ze dat niet leren. Vijf minuten in het busje, kunnen ze even wennen. We wandelen niet zo lang, drie kwartier á een uurtje. Genoeg om Karma afgepeigerd te maken want die is wat langere wandelingen niet gewend. Tomás en Milan zijn nog jong, die worden ook wel moe, maar ze hebben geen tij om daaraan te denken.
’t Grootste gedeelte van de route is in de schaduw, maar er zijn ook stukken in de zon en met die zwarte vacht van Tomás en Milan wordt dat wel warm voor ze. In het bos is een bron waar altijd water uit komt, en er is een stroompje dat ernaar toe gaat. Stroompje is een mooi woord voor de goot langs de weg, daar verzameld zich het water dat uit het land eromheen stroomt en naar de bron voert.
Voor Tomás betekent dat verkoeling. Hij gaat er met zijn volle lengte in liggen en blijft zo een paar minuten bijna bewegingloos liggen.
Milan komt wel kijken, maar die drinkt er alleen van die gaat er niet inliggen.