Ze zijn nog niet uitgevlogen, maar het scheelt waarschijnlijk niets. De ouders hebben het er maar druk mee, je ziet ze af- en aanvliegen, steeds met iets in de snavel. De kleintjes houden zich stil, zo stil dat je zou denken dat het nest verlaten is, maar als de jongen hun ouders in het vizier krijgen beginnen ze meteen te piepen en te krijsen, om maar als eerste aan de beurt te zijn. De ouders zijn bijzonder voorzichtig, als ze iemand zien in de buurt van het nest blijven ze uit de buurt, dus we moeten ze wel een beetje hun rust gunnen.
Soms is het alsof de ouders hun jongen uit het nest lokken, want ze gaan op een boom in de buurt vreselijk zitten piepen. ’t Lijkt of ze communiceren, maar de taalvaardigheid in het Vogels laat het afweten dus het is lastig om te volgen wat ze precies aan het vertellen zijn.
Het is een kakafonie van vogelgeluiden, het nestje bij ons is vast niet het enige.