Tomás en Milan zijn geholpen. Ze zijn geknipt en gechipt. Ze zijn donderdagochtend naar de dierenarts gebracht. Ze mochten gezellig een nachtje blijven en ze zijn gisterochtend geholpen. ’s Middags konden we ze halen. Voor Milan hadden ze een prachtig afkledende body, die de wond netjes afdekt maar die netjes ruimte houdt zodat-ie kan plassen en poepen. Tomás was een probleempje want ze hadden geen body in zijn maat, alleen net iets te groot of net iets te klein. Dan maar zo’n hondenkap, je moet toch wat. Van Max weten we dat het een probleem is, het ding was met een paar dagen volkomen aan gort. Met Tomás gaat -ie niet stuk, maar wel steeds los. Duct tape helpt niet, nietje helpen niet. ’t Is ook niet zo gek, ze rennen voortdurend, botsen overal tegenaan, ze vechten lekker. En Milan wil ook wel een tandje helpen, als Tomás even pauze neemt, door aan alles wat een beetje los zit lekker te gaan zitten kauwen, De strip waar het ding mee vast zit heeft het geen nacht uitgehouden en de lussen waarmee het aan de halsband vastgemaakt is, laten ook een voor een los. Uiteindelijk maar losgemaakt, want het was alleen nog een slabbetje dat onder z’n kin hangt en waarop hij steeds gaat staan. Dan maar zonder en hopen dat het goed gaat.