Zo duurt het een paar dagen voor je iemand ziet, zo staan er ineens drie voor je neus. We hadden nauwelijks ons rondje gedaan met Karma of daar stonden ineens drie man. ’t Duurde een uurtje voor ze wat konden doen, want er was nog geen hout, maar daarna ging het als een speer. De houten planken worden geverfd, op maat gezaagd en op het dak getimmerd. Voor he goed en wel met je ogen knippert is het halve dak gedaan. Je moet dan wel een beetje langzaam knipperen maar toch. Het gaat lekker door. In een dag tijd ligt het dak erop. Later komt dan nog de isolatie en de pannen, maar het begint wel snel vorm te krijgen.

Tomás en Milan worden vandaag ontmand. De arme jongens. Ze weten niet wat ze boven het hoofd hangt. (Rare uitdrukking trouwens als je bedenkt wat er gaat gebeuren.) ’n Heel gedoe, twee van die jonge gasten in een busje zien te krijgen, terwijl ze van de zenuwen niet goed weten wat ze moeten doen. Onderweg naar de dierenarts zijn ze gelukkig erg rustig, bij de dierenarts slaan de zenuwen weer toe. Wel naar hoor, die twee achterlaten terwijl ze niet goed snappen wat er precies gaande is. Ze blijven maar een nachtje weg, morgen is alles weer redelijk normaal voor ze.