En ze zijn begonnen! Vanochtend om acht uur kwamen ze aanrijden, we hadden net de honden gelopen en zaten een beetje met ze te spelen. Het zijn José Louis en António, twee rasechte Portugezen. Ze kleppen de hele dag door, vooral José Louis (Zé Louis, zegt-ie zelf), maar ondertussen wordt er wel gewerkt. Ze beginnen met de dakpannen van het dak te halen. Het is bijna 90 m², dus dat zijn een hoop pannen. De hele pannen willen we bewaren voor ornamenten op het terrein, afscheidingen en zo. De gebroken of beschadigde pannen gaan we verwerken en het puin, de stukken cement gaan we weer gebruiken om gaten te vullen van funderingen en zo. Er wordt niets weggegooid. Het betekent wel dat de mannen meer moeten doen, normaal gooien ze alles op een stapel en voeren het dan af, tenminste als je dat wilt. Nu moeten de pannen op het gestapeld worden in stapeltjes van vier, dan naar beneden doorgegeven, aangepakt, op de kruiwagen gelegd en een stukje verder opgestapeld. Maar de mannen hebben er zin in, het is lekker weer, niet te warm, beetje wind, ze zitten nooit verlegen om een praatje en ze vinden het fantastisch dat we ze nog een beetje kunnen verstaan ook. António geeft ongevraagd tips, over hoe je bomen moet snoeien. Ze handen jeuken bij het zien van de perzikboom en hij vraagt toestemming om er een paar takken vanaf te zagen. Ze zijn dood, zegt-ie of bijna dood en als we vruchten willen hebben moeten ze eraf. Hij heeft er kijk op want de takken die afgezaagd worden zijn inderdaad voor meer dan de helft droog. Hij biedt zelfs aan om in December, Januari terug te komen om de andere bomen ook te helpen snoeien. Hij is eigenlijk smid van beroep.
Dat zijn nog eens veelzijdige vaklui.