Het pad, of beter gezegd, de paden zijn zo’n beetje de rode draad in ons Portugese bestaan. We zijn ermee begonnen zo’n twee jaar geleden, het was toen de bedoeling dat we van de scherven en de zeshoekige terracota stenen afkwamen en meteen het drassige gedeelte naast het oude huis begaanbaar te maken. We zijn begonnen met Jan, onze eerste vrijwilliger, en nu twee jaar later hebben we een pad dat loopt van het ‘pleintje’, naar het terras, van het terras naar de stal en, van het terras naar de geitenwei.
We zijn nu bezig met het gedeelte dat langs de nog te bouwen kippenren komt.
We gaan elke keer een stukje verder als we weer scherven hebben om een stukje aan te leggen. We maken nu een stuk omdat er wordt begonnen aan het oude huis en daarna komen Joaquim en Ilídio het dak verhogen van het middengedeelte. Daar blijft altijd cement over die we dan weer gebruiken om de potjes te vullen. De grond is nu lekker zacht, maar ook niet te zompig, dus een ideaal om te stenen in te graven. Eerst alle stenen in tweeën doen met een haakse slijper, dan hoeven we ze niet zover in te graven en we kunnen twee keer zo lange stukken maken, en dan de boel de grond in netjes waterpas en zo. We hebben zowaar ruim vier meter gedaan en dat terwijl Pedro en Luis ondertussen zand, grind en cement kwamen brengen voor komende maandag. Dat was ook even buffelen want het moest allemaal van de vrachtwagen af.
Vandaag wel weer lekker fitness gehad.