Herman weer terug na drie weken Nederland. Ingeënt en wel, tenminste voor de eerste keer, de tweede volgt in Juli. De reis naar Portugal is om te doen, maar moeizaam. Het boeken van de reis is geen probleem, de vliegmaatschappij verlangt alleen een gezondheidsverklaring die je zelf invult. Voor de rest is er niets bijzonders. Voor Portugal heb je wel een coronatest nodig, geen sneltest, maar de reguliere PCR-test. Nu kun je die in Nederland vrij makkelijk krijgen, dat gaat wel buiten de GGD om, maar er zijn genoeg bedrijven in dit gat in de markt gesprongen. Voor een bedrag van iets meer dan honderd euro (speciale aanbieding!) kun je je laten testen. Dat moet je wel goed timen, want als je te vroeg bent, is de test niet meer geldig als je gaat vliegen, en als je te laat bent dan heb je het resultaat niet op tijd binnen. Het resultaat komt binnen als een bijlage bij een e-mail, die moet je dan wel afdrukken en meenemen. De Portugese immigratiedienst vereist een Passenger Locator Document, zodat ze je kunnen bereiken als er onverhoopt toch iemand bij je in de buurt is geweest die later besmet blijkt te zijn. Online inchecken kan niet, dat moet op Schiphol doen. Klein detail: op de boeking staat Herman en op het paspoort staat Hermanus, dat werd geweigerd bij de incheckbalie, maar gelukkig was dat makkelijk te corrigeren bij de Transaviabalie. Beveiligingscheck gaat moeiteloos, er is niemand, ze staan bijna op je te wachten. Boarden gaat makkelijk, het vliegtuig is voor nog geen twee derden gevuld.
Het circus begint op de luchthaven in Lissabon. Er is een enorme rij bij de douane. Het is net de Efteling op een drukke dag bij een attractie, de rij wordt opgevouwen tussen linten waardoor hij eigenlijk vijf keer zo langs is als op eerste gezicht lijkt. Als je eenmaal het gevoel hebt dat je er bijna bent omdat je door een soort van poortje gaat, blijkt de rij nog een keer een paar keer dubbelgevouwen te zijn. In het begin is niet helemaal duidelijk waarom er zo’n lange rij is, maar gaandeweg kom je erachter. Er wordt nóg een document verlangd: het Certificaat van Verklaring van Verblijfsplaats. Dat moet online-ingevuld worden. Het wordt in het Portugees en in het Engels omgeroepen, en het staat in vier talen op talloze bordjes langs de rij; het geldt voor reizigers uit een paar landen, waaronder Nederland. De rij is dusdanig lang, dat het twee en een half uur duurt voor je aan de beurt bent, en dan kom je erachter dat er nog heel wat mensen toch niet begrepen hebben dat ze iets moeten invullen en dat gaan ze dan staande doen. Een Portugese beambte gaat dan in de rij op zoek naar de eerste die het document wél ingevuld heeft. Als je eenmaal aan de beurt bent gaat het snel: paspoort laten zien, PCR-testresultaat en het gewraakte certificaat.
En dan door.