Elke keer als we langs een bepaald stuk lopen in het weggetje, ruiken we een heerlijke geur. Sterk, zwaar, intens. We wisten lange tijd niet wat het was, we zagen geen jasmijn, geen laurier, geen kamperfoelie, maar nu weten we het. Het is uit de kluiten gewassen heide. Je kent heide van een lage, paarskleurige plant, die op de Veluwe hele stukken bedekt. Hier in Portugal, zijn het grote planten die wel tot twee meter hoogte groeien. Het bloempje dat erop bloeit, is onooglijk groen, het valt nauwelijks op dat de plant überhaupt bloeit. Pas als je dichterbij komt zie je dat de plant uitbundig bloeit met een zeer bescheiden bloem. Maar de geur is bijzonder sterk, bedwelmend bijna. Doordat ze niet alles bedekken, maar hier en daar staan, als een solitaire plant, is het niet zo dat je de geur overal ruikt, het is elke keer ineens een zweem. Nou ja zweem, de geur is te sterk om van een zweem te spreken, het is meer een onzichtbare wolk waar je doorheen loopt. Lekker hoor.