Portugal heeft allerlei stukken land die van oudsher van ouder op kind zijn overgegaan. Vaak werd het land verdeeld onder de kinderen als de ouders overleden, waardoor er heel veel stukken land zijn met de meest wilde vormen. Om dit tegen te gaan heeft de Portugese wetgever bedacht dat land niet meer opgedeeld mag worden. Hoe dat in de praktijk gaat weten we niet natuurlijk, wel weten we dat je nooit een stuk van je eigen land mag verkopen. Óf helemaal, óf helemaal niet.
De grenzen van de stukken land zijn in principe herkenbaar aan een soort van grenspaaltjes, of -stenen. Niet altijd even goed zichtbaar, en je moet ook weten dat het een grenspaaltje is. soms ligt de staan gewoon los, soms is het een paal, of iets dat op een paal lijkt, die in de grond geslagen is. We hebben wel een dakbalk gezien, zo’n T-profiel, die een halve meter uit de grond steekt. Ons stukje grond is een driehoek. Op één hoek liggen een paar stenen, op één hoek ligt er een losse paal waarvan we denken dat het de grenspaal is die uit de grond is getrokken toen de muur neergezet werd. En op de derde hoek liggen een paar stenen, waarschijnlijk al erg lang, want ze zijn erg bemost. Normaal zie je ze niet, maar doordat al het onkruid eromheen weggemaaid is, kun je ze plotseling weer zien. Een echt authentiek Quinta-do-Salgueirinhohoeksteentje!