Aan de overkant van het weggetje hebben we een stukje grond. Eigenlijk is het de berm die tussen de weg ligt en het land van Senhor Fonseca, waar de paarden normaal lopen. De paarden lopen er nu niet want het land is veel te zompig. De paarden zouden er tot diep voorbij hun hoeven in wegzakken.
Op dat stukje grond staan veel van onze bomen. De geiten houden het voor een groot deel vrij van te lang gras en onkruid, maar er zijn stukken waar ze niet komen omdat ze dan te veel aan de basten van de bomen gaan knagen, of dat de grond zo steil is dat ze het helemaal stuk trappen. Waarschijnlijk is daarom vorig jaar een van de olijven omgewaaid.
Aan het eind van dat stukje grond staat een monumental Portugese eik. Misschien ook wel op het punt van omvallen, want hij staat gevaarlijk dicht bij de rand en op dat punt gaat het bijna loodrecht naar beneden. Ernaast staat een vijgenboom, die blauwe vijgen geeft. Eigenlijk weten we niet of die van ons is, want waar nou precies de grens loopt met de buren weten we eigenlijk niet, maar we doen alsof. Aan het eind van vorige zomer hebben we al het onkruid en de bramen en wilde rozen die onder en door de vijg groeiden weggehaald, en nu komen daar de varens op. Dat doen ze heel grappig. Eerst groeit er een steel uit de grond met aan het eind een bolletje. Dat bolletje opent zich en er vouwen zich een baar bladen uit. Die moeten dan weer uitgroeien tot volledige varensbladen. Mooi om te zien hoor.