Natuurlijk is het zielig, de eerste prooi van Tomás en Milan. Ze zaten verschrikkelijk te grommen en te keffen, en wilde niet luisteren terwijl ze normaal bij de eerste suggestie van misschien valt er wat te halen voor je neus staan met een scheef koppie. Het is niet duidelijk of de mol al dood was toen ze hem opgroeven of dat ze hem echt gevangen hebben. Ze zijn eigenlijk nog te jong om iets te kunnen vangen, dus waarschijnlijk was het diertje al dood of in ieder geval ernstig op weg.  We weten nu in ieder geval dat we mollen in de tuin hebben. Op het terrein van Fonseca zagen we al vaak flinke hopen, dus dat vermoedden we al, maar bij ons hebben we ze nog niet gezien. Geen mollen en geen molshopen, althans niet iets dat we herkenden als zoiets. En nu dus een echt exemplaar.
We hebben het diertje netjes begraven op een plek dat de jonge hondjes er niet meer bij kunnen anders blijven we aan de gang.