Het is kerstavond. De laurierboom is opgetuigd. De lampjes branden de kachel brandt. Buiten wordt het vannacht 3°C, het is echt wel afgekoeld.
Het wordt een heel andere Kerst dan vorige jaren. Marijn en Amber waren hier de vorige twee keer, dat kan nu niet doorgaan, dat is een gemis. Gelukkig spreken we ze bijna elke dag, dat maakt het gemis een stuk minder, maar jammer is het wel. We zijn niet de enigen die een gemankeerd kerstfeest vieren, dat is overal zo, maar het blijft een gemis.
In Portugal is kerstavond een groter ding dan Eerste Kerstdag, en zeker groter dan Tweede Kerstdag, dat laatste is hier niets, eigenlijk kennen ze dat niet het is een gewone dag. Ook voor Portugal is dit een rare Kerstmis. Er heerst een avondklok, na elf uur ’s avonds op kerstavond mag je niet meer op de openbare weg. Op 1, 2 en 3 januari zelfs niet vanaf één uur ’s middags, uiteraard allemaal om verspreiding tegen te gaan. Portugezen houden van gezellige bijeenkomsten en traditioneel is kerstavond een groot feest met de hele familie. Met drank en liefst met veel zang. Voor het virus is dat ideaal, en dus worden er strenge maatregelen genomen. Vandaar de avondklok.
Er wordt hier niet gecontroleerd, laat staan gehandhaafd. Men beschouwt hier het virus van iets in de grote stad, hoewel je wel iedereen mondkapjes ziet dragen. Van horen zeggen hebben we dat elders in Portugal wel degelijk gehandhaafd wordt.