We wisten dat het een keer zou komen, maar het is toch onverwachts. Gistermorgen moest Xarique wakker gemaakt worden voor de ochtendwandeling. Normaal komt-ie enthousiast op je afrennen en is helemaal blij dat-ie weer even buiten het hek mag. Gisteren dus niet, hij was een beetje sloom, maar liep wel gewoon mee, at ook gewoon, eigenlijk zo goed als normaal. Ook gisteravond leek er niets aan de hand te zijn. Hij liep gewoon mee, overal aan snuffelen, links en rechts over de weg zwalkend. Vanmorgen leek het alsof hij weer wakker gemaakt moest worden, maar het hoefde niet. Hij zag eruit of hij sliep, maar zijn ogen waren open. Hij was waarschijnlijk al een paar uur dood, want hij begon al stijf te worden.
Hij heeft een mooi plaatsje gekregen onder de notenboom.
We weten niet precies hoe oud hij is geworden. Het verhaal gaat dat hij vijftien jaar aan de ketting heeft gelegen en hij al twee jaar bij ons en hij heeft nog een jaar bij Betty gezeten, hij moet dus minstens achttien zijn geworden. We zijn erg blij dat we hem twee prettige laatste jaren hebben gegeven.