Eén jaar geleden is Próxima geboren. Tenminste heet dat zo, als een kuiken uit een ei kruipt? Hoe dan ook, het is een jaar geleden dat ze uit het ei is gekropen. En wat een leven tot nog toe, moeder overleden nog voor haar eerste verjaardag. Structureel misbruikt door haar vader. Als jong kuiken heb je het toch niet makkelijk. En nu lijkt het wel of ze broeds is ook. ’t Zal toch geen kindmoedertje worden? Ze brengt grote delen van de dag op het nest door en ze zit daar ook echt als een kloek. Niet op eieren, die zijn er nog niet. Er is elke dag welgeteld één ei dat we weghalen als er niemand op het nest zit en het ei koud is. Waarschijnlijk is het ei van Branca de Neve, maar dat is niet zeker. Ze zitten allemaal wel eens een tijdje op het nest. Doordat de dagen gaan korten leggen ze niet meer alle drie elke dag. De tijd dat we drie of vier eieren per dag kregen is al lang achter ons. En nu die arme Próxima. Het is niet helemaal duidelijk of ze op het nest zit om haar vader te ontwijken of dat ze aan het oefenen is op broeden. Ze lijkt er niet ongelukkig onder dat ze daar zit en ze komt er vaak genoeg vanaf om te eten. Maar dan die vader meteen, hè.