Een dag loopt niet altijd zoals je in je hoofd hebt. De bedoeling was om het tegelen van de schuur verder af te maken. Er zijn nog maar een stuk of vijf banen te gaan. Maandag is ook de dag dat we de stal schoon maken, de badkamer en zo. Om een beetje structuur te hebben, hebben we daar een vaste dag voor gekozen. Maandag dus. David, de man die onze waterhuishouding grondig geïnspecteerd heeft toen we hier gingen wonen, is met een project bezig. Hij heeft een huis gekocht dat aan een helling staat en om terrein bruikbaar te maken heeft hij de helft af laten graven, een muur van grote stukken natuursteen geplaatst en de afgegraven grond daar weer achter gestort. Op die manier heb je een mooi terras.
Nu willen wij mettertijd de helling naast het weggetje verstevigen, want de grond zakt langzamerhand weg. Daarom wilden we Davids project wel even bekijken. Vandaag is nationale feestdag in Portugal. Op 5 oktober 1910 werd na een volksopstand de monarchie beëindigd en de Republiek Portugal gesticht. En dat wordt elk jaar gevierd. David was dus vrij en daarom had hij wel even tijd voor ons.
We hebben uitvoerig het project bekeken, van de muur. Hij heeft verteld wat hij allemaal met het huis gaat doen: vergroten, verhogen, terras op de voormalige adega, zwembad. Grootse plannen! We waren niet binnen twee minuten klaar. We stelden voor ergens te gaan lunchen, maar voor we er erg in hadden had hij even naar huis gebeld en daar stond meteen een hele maaltijd klaar. ‘Hapjes,’ zei hij. Met de hele familie aan tafel, zoon twee dochters en Sofia, het kleinkind van David en Maria. Na de maaltijd werden we op sleeptouw genomen naar zijn werkplaats, want daar stond al een poos iemand op hem te wachten (een poos is een uur of drie, al ruim voor we aan tafel gingen…). De werkplaats is een enorme loods met allerhande boormateriaal, pijpen, slangen een stuk of wat vrachtwagens die binnen staan. Bij de loods is een gigantische moestuin. Er zijn varkens, konijnen, kippen, ganzen. En overal troep en afval. Bij de loods is nog een project, een huis dat op instorten stond waar hij grootse plannen mee heeft. Dat heeft hij ook uitvoerig laten zien en alle plannen met ons doorgenomen. Hij heeft een stuk grond gekocht van 25 bij 800m, daar wil hij olijven, pistachebomen, kastanjes planten. Kortom een druk baasje.
Zo druk dat uiteindelijk dochter Anna ons naar huis bracht.
Van tegelen kwam niets meer.

(Een foto maken is vandaag niet gelukt, deze foto komt van de Facebookpagina vn het bedrijf. Het bedrijf heet Benifuso. Dat is ook weer zo iets, het zou Benefuro moeten heten, Bene van Benedita en Furo is een waterput, of bron, maar iemand zat niet op te letten toen het vastgelegd werd en daarom heet het Benifuso.
Net als Marijns achternaam op school verhaspeld werd en op mijn bankpasje Sharma staat.)