Het is ongelooflijk, het vloertje zit erin. Ilídio en Joaquim zijn vanochtend begonnen en voor de lunch waren ze klaar. Het zijn echt mannen van de klok. Om acht uur beginnen ze, om tien uur hebben ze pauze om te ontbijten, met koffie. De pauze duurt nog geen tien minuten en hup daar gaan e weer. Ze werken door tot één uur, of in ons geval tot ze klaar zijn. Als je ze bezig ziet, denk je dat het allemaal op zijn elfendertigst, maar ze zijn niet bij te houden, ze werken heel efficiënt en ze zijn enorm op elkaar ingespeeld. En ondertussen tijd voor een geintje, ze zijn goedlachs. Ilídio zegt niets, die lacht alleen maar. We hebben samen staan dansen om het cement aan te drukken.
Aardig detail: al het puin dat we er zaterdag uitgeschept hebben, is er weer ingegaan, want we hadden meer afgegraven dan nodig was. Het goede is wel dat we de goede grond eruit gehaald hebben en die verder op het terrein weer kunnen gebruiken om kuilen te vullen.
Al het andere puin dat we nog hadden is ook allemaal verdwenen onder de grond, opgeruimd staat netjes. Het vloertje ligt nu lekker te drogen, we hebben alvast tegels gehaald om erop te leggen. ’t Wordt wel wat zo.