Wat een dag, wat een dag. Het begon al met een kleine watersnood. In Portugal betekent dat niet dat de boel overstroomt, maar dat er geen water is. Gisteravond stopte het water ineens en het display bij de pomp gaf een foutcode: ElH. En via internet kom je er dan achter dat de spanning te hoog is. Nu geeft het net 240 volt en via krachtstroom wordt dat 400, en dat is normaal. Zou het dan nu in ene te hoog zijn? En als dat zo is dan is dat toch tijdelijk? In ieder geval, ook na een tijdje wachten en resetten, bleef dezelfde code terugkomen. David, de man die de pompinstallatie grotendeels heeft aangelegd, was wel bereikbaar, maar zat te eten in een fadorestaurant in Caldas. We zaten dus een avond zonder water. Er is wel flessenwater, want niet iedereen drinkt het water uit de grond, dus we hebben altijd wel wat in voorraad, temeer daar we ook het espressoapparaat vullen met flessenwater want het grondwater bevat heel veel kalk, maar douchen, wc-doortrekken, afwassen, handen wassen en zo kan allemaal niet dus het is erg behelpen.
David kwam gelukkig meteen vanmorgen, het is een heel gezellige man, spreekt een beetje Nederlands want hij heeft een tijdje in Nederland gewerkt. Het probleem van de pomp is eigenlijk simpel. De motor van de pomp is al oud aan het worden en produceert daarom steeds meer warmte. Die indicator van te hoge spanning is eigenlijk te hoge temperatuur (?). David heeft de tolerantie een beetje aangepast, waardoor hij niet meer in storing gaat. Hij zegt dat we dat waarschijnlijk vaker moeten doen tot de motor van de pomp het uiteindelijk opgeeft, maar dat kan nog wel even duren. Watersnoodprobleem opgelost.

Pinóquia geeft al een paar dagen een erg timide indruk, eet wel, scharrelt wel en drinkt wel, maar ze is bij lange na niet zo alert als dat ze normaal gesproken is. We hebben haar apart gezet (in quarantaine), voor het geval ze iets besmettelijks zou hebben en de andere kippen zou aansteken. De ontlasting is erg waterig. Niet goed. Bij nadere inspectie bleek de cloaca vergeven te zijn van de maden, en als die buiten zitten, zitten ze binnen ook. Het arme dier wordt levend opgegeten. Wat nu te doen. De enige oplossing is eigenlijk haar uit haar lijden te verlossen want de kans op verbetering en genezing is nihil. Maar ja, zelf doen is geen optie, want nog nooit gedaan en dan is er alleen de kans op vergroten van het lijden. Dan maar bij de buren vragen. Mattias is onze nieuwe buurman en die stond net op het punt weg te gaan, om een rondje te gaan rijden. Gelukkig was hij bereid mee te komen. We hebben een gat gegraven en Mattias heeft Pinóquia geholpen. Heel netjes, ze heeft geen kik gegeven. Gelukkig maar.
Pinóquia is begraven, ze heeft een plek met een grote steen erop. En we hebben met zijn vieren (Mattias’ vrouw Suzy was mee) nog lang nagepraat. Eerst op het terrein, daarna aan de keukentafel met een begrafenisborrel.
Einde Pinóquia.