Xarique is geen liefhebber van onweer. Hij is dan wel doof en aan één oog volledig blind, maar onweer heeft-ie liever niet. Gisteravond hebben we Marijn gehaald van het vliegveld en daardoor waren we laat terug. Het was de hele dag warm en erg vochtig en ’s avonds toen we van Lissabon terugreden begon het te onweren. Erg fel zelfs. Af en toe was de weg beter verlicht dan met groot licht aan. Toen we thuis kwamen zagen we Karma al verbaasd kijken en een beetje ongerust. Waar zou Xarique zijn? Een beetje dichterbij en we zagen vanonder de bus, die in de berm geparkeerd staat, twee lichtpuntjes. Één erg wit en de ander iets minder. Xarique zat met zijn ene staaroog onder de bus te schuilen. Hij is zo bang voor onweer dat hij wil vluchten. Op de een of andere manier vindt hij altijd weer een plek om door het hek te gaan. In één spurt loopt-ie dan naar de bus en gaat eronder zitten. Hij vindt dat kennelijk een erg prettige en veilige plek.
Vandaag heeft het ook nog flink geonweerd en in Rio Maior ongelooflijk geregend. Xarique heeft er overdag minder last van, hij zit nu weer gewoon op het terrein en lijkt zich van het avontuur van gisteravond weinig te herinneren. We moesten wel weer op zoek naar waar hij zich nu weer een weg naar buiten gebaand heeft. Het gat zat nu helemaal in de punt, waar hij het voor elkaar gekregen heeft een stuk gaas naar binnen te buigen en zich er toen door heen te wurmen.
Het gat is weer gemaakt en het is weer afwachten waar hij zijn volgende ontsnappingspoging gaat inzetten. Het is net een Houdini.