Op het land naast dat van ons staat een veulen in de wei met de rest van de kudde. Er lopen zo’n vijftien paarden rond. Het zijn stuk voor stuk prachtige dieren, maar dat veulen is echt top. Het is nog maar een paar dagen oud, het loopt onwennig en blijft steevast dicht bij zijn moeder. ’t Mooie is dat het in zijn manen krullen heeft zitten, da hebben we nog nooit gezien bij een paard. Het dier is erg nieuwsgierig, het komt naar je toe als je bij het hek staat, maar schrikt ook van onverhoedse bewegingen. Karma vindt het ook allemaal spannend, ze blaft niet, maar is wel erg op haar hoede, ze drentelt een beetje heen en weer langs het hek. De kudde zelf heeft nergens problemen mee. Ze liggen, ze staan, ze eten en trekken zich nergens wat van aan. We kunnen bij het hek staan, we kunnen langslopen, ze schrikken nergens van. Ze komen wel naar het het toe en laten zich wel aaien en op het hoofd kloppen. Ze zijn overduidelijk mensen gewend.
Mevrouw Fonseca vertelde dat ze nauwelijks in Golegã komen, waar hun huis met paarden is. In november wordt het nationale paardenfestival weer ge houden, als het goed is. Het is maar de vraag of dat dit jaar doorgaat.