We zijn weer terug in de oude routine. De dagelijkse ronde met de honden. Een beetje verdrietig enerzijds, want we missen Max wel. Het leuke is wel dat we overal een praatje maken, met Avelino, met Manuela, met Lou, met Conceição. En ze zijn allemaal blij dat we terug zijn, dat is heel plezierig om te horen. Dave en Sue vonden ze wel vriendelijk, maar die spraken geen woord Portugees en geen van onze buren spreekt Engels, dat maakt de conversatie wel erg moeilijk. Daarnaast waren Dave en Sue, gedwongen door het Coronavirus letterlijk erg afstandelijk, dus veel verder dan, hee, hallo en dag kwam het niet.

Als we ’s ochtends de ronde lopen is het vrij fris en mistig, de slierten mist komen uit de vallei opzetten en kringelen zo’n beetje tussen de bomen. ’s Middags schijnt de zon en is het lekker warm, dan is het echt volop zomer. Langs de kant van de weg, waar de gemeente gemaaid heeft, staan deze prachtige distels, net gemist door de gemeentelijke maaimachine. Het is een groepje van een stuk of zes die bij elkaar staan, allemaal net in bloei met een mooie dikke bloembodem, met venijnige maar sierlijke stekels. Niet om aan te raken, maar prachtig om te zien.