En weer op onze Quinta! Een verbluffend makkelijke reis, zij het dat we ruim een half uur te laat vertrokken. Er was iets mis met de gate zoals het in het systeem van Schiphol stond, dus we stonden met zijn allen, inclusief grondpersoneel, bij de verkeerde gate. Toen we daar achter kwamen, duurde het nog even voor we verhuisd waren, en voordat iedereen op zijn plaats zat. Afstand houden is een wassen neus in het vliegtuig, het ding zit stampvol en in het gangpad is het dringen bij het instappen.
Op het vliegveld zelf is het ontzettend rustig. Niemand bij de beveiliging, je kon kiezen bij welke balie je gecontroleerd ging worden. Ook bij de meeste gates en de weg ernaar toe is er maar weinig volk. Alleen bij het verzamelen bij de gate waarvandaan we vertrokken was het druk, want iedereen wil vooraan staan en anderhalve meter afstand is dan een rekbaar begrip.
Het vliegveld in Lissabon is ook bijna uitgestorven. Normaal stap je uit het vliegtuig en word je met bussen naar de terminal gebracht, maar nu zijn er zo weinig arriverende vluchten dat alles bij de eerste terminal afgehandeld kan worden, dus geen bussen, maar gewoon via een slurf naar binnen, wel weer een stuk lopen, maar geen gedoe bij de douane, geen gezondheidscheck. We kregen wel in het vliegtuig een formulier, waarop we konden invullen of we hoestten, niesten, corona hadden en zo. Maar op het vliegveld wilde niemand dat formulier hebben. Roy stond ons al op te wachten en met een uurtje waren we bij Betty. Even gauw eten. Karma hoorde ons al, maar ze blafte niet, ze piepte van geluk en wist van gekkigheid niet bij wie ze aangehaald wilde worden. We hebben haar even laten rennen, ze was dolgelukkig dat we er waren. Wat een warm welkom!