Een paar dagen terug zijn de paarden teruggekomen op het weiland aan de overkant. Het hek waar de paarden doorheen gaan als ze aankomen is een beetje provisorisch hek. Het is eigenlijk een groot stuk gaas, dat met touw aan het vaste hek wordt vastgemaakt. Het touw is van nylon en fel blauw gekleurd. De mensen van Fonseca, dat is de eigenaar van de paarden, gebruiken een stukje touw en laten de rest gewoon liggen. Tenminste daar lijkt het op. We lopen er elke dag langs als we de honden lopen en we kijken het wel even aan. Als het er over een week nog ligt dan zullen we het opruimen. Dat doen we sowieso meestal: tijdens het rondje met de honden de rotzooi opruimen die we tegen komen. Er ligt altijd wel ergens plastic of andere rommel, dat nemen we dan gemakshalve even mee en gooien dat in de vuilcontainer waar we toch langs lopen.

Xarique is wonderbaarlijk hersteld. We dachten dat hij een beschadiging in zijn blafcentrum had, want sinds maandag blafte hij niet meer, al deed hij wel pogingen. Ergens een zegen, want hij blafte ons elke ochtend wakker. Op een mooi tijdstip hoor, niet idioot vroeg, maar het is toch een beetje irritant. Vanochtend blafte hij weer als vanouds. Hij rent ook weer aardig over het terrein, nog wel niet zo hard en hij is nog een beetje onvast, maar het herstel is onwaarschijnlijk. De wonderen zijn de hondenwereld nog niet uit.