Het is alsof hij kan klokkijken. Elke dag om acht uur begint Xarique te blaffen. Niet in paniek, en geen gehuil, maar als een variant van de Damiaatjes. Wáf wáf, waf waf grrr. En dat herhaalt zich een half uur lang. Niet dat hij uit zichzelf stopt, het is meer dat wij een half uur nodig hebben om ons aan te kleden, de kippen eten te geven, de geit in de wei te zetten en de riemen van de honden tevoorschijn halen. Max aan de lijn, Karma aan de lijn en dan naar Xarique. Die stopt dan acuut met blaffen en gaat als een gek een paar keer het terrein in de rondte rennen, dan gaat hij gewillig aan de lijn en rent de weg op. Snuffend en snuivend met zijn neus aan de grond.
’s Nachts ligt Xarique weer vast, want als hij los loopt, voelt hij zich kennelijk eenzaam en gaat zwakke plekken in het hek zoeken. Waarschijnlijk ruikt hij of het verroest is of niet, want op de verroeste plekken gaat hij met zijn bek rukken en trekken tot er een gat ontstaat waar hij doorheen kan. ’t Gekke is, hij loopt dan niet weg, maar gaat onder de auto die voor het huis geparkeerd staat liggen slapen.
Nu, aan de lijn, gaat hij op een berg schaduwdoek liggen en slaapt bijna direct zodra we hem vastzetten, en slaapt dan de hele nacht. Tot acht uur.