Zo richting Kerstmis hebben we een paar prachtige zonnige dagen. De wei reageert meteen. Nou ja, eigenlijk de klaver in de wei. ’t Bloeit meteen en de weide kleurt mooi geel. Lourdes Maria geniet van het zonnetje, als het wat kouder is gaat ze op de stenen staan als ze erbij kan en anders op de pallet die we braaf elke dag bij haar leggen als we haar op de plek van de dag leggen. De klaver reageert op de zon, als er veel zon is staan de bloemen open en zie je bijen af en aan vliegen. Als de zon onder gaat, of op een bewolkte dag, dan gaan de bloemen dicht en zijn het een soortpijpjes die op de stelen staan.
Een stukje verder langs het weggetje ligt de wei ruim anderhalve meter hoger dan de weg, zodat je op ooghoogte bent. Je kunt dan goed zien dat de bloemen op lange stelen boven de grond staan. Alsof er er twintig centimeter boven de grond een gele laag aan de wei is toegevoegd.

De kans dat we voor Kerstmis nog internet hebben is nu wel zo goed als nul. Bellen naar de Meo is een crime, want je zit zo twintig minuten in de wacht, we sturen daarom nu elke dag een klacht. Kijken hoe lang het gaat duren.