’t Miezerde een beetje, maar we besloten toch een langere wandeling te maken. We willen eigenlijk dat we met de honden een flink stuk kunnen lopen zonder langs een wat drukkere weg te komen. We dachten daarom maar eens het bos te ontdekken aan het eind van het weggetje, bij Conceição. Officieel stopt bij haar de weg, maar er loopt een pad verder. Het gaat helemaal beneden het dal in waar een klein beekje stroomt. In het bos zitten zwijnen, die je ’s nachts kunt horen, maar niet zien en overdag zie je ze ook nooit. Ze laten wel pootafdrukken achter, zeker nu, nu de grond zompig is van de regen van de afgelopen dagen. De honden worden er ook zenuwachtig van, ze lopen nerveus heen en weer te dribbelen met hun neus op de grond. ’s Nachts hebben we ze wel gehoord aan de overkant in de wei waar de paarden lopen, ze maken een soort van briesend geluid, het is jammer genoeg dan te donker om ook maar iets te zien en de zaklampen die we hebben zijn niet sterk genoeg.
Aan de andere kant van het beekje gaat het weer stijl omhoog, over een pad waar wel eens een tractor overheen gaat, maar niet vaak. Het is lastig lopen in de vette grond, al hebben de honden daar niet zo een last van.
Uiteindelijk komen we uit in Casal da Coita, daar moeten we we een stuk langs een weg waar veel auto’s komen. Nou ja veel, om de paar minuten komt er eentje langs. Een goede oefening voor de honden, dat ze er een beetje aan wennen.
’t Rondje kunnen we maken dus dat is de winst van vandaag. Een rondje van een kleine twee uur.