’s Avonds gaat Lourdes Maria op stal. In de zomer is dat niet nodig omdat de nachten niet koud zijn, maar nu wordt het te fris voor haar. Eerder was het altijd gedoe, we deden haar aan een lijn en onderweg moesten we flink aan haar trekken want er was van alles te vinden waar ze ook nog even van wilde snoepen. De gevallen walnoten zijn een lekkernij, als je niet uitkijkt vreet ze ook nog even aan de fruitbomen en je hebt flinke overtuiging nodig om haar langs een pol lang gras te krijgen. We doen het nu anders: ze is verzot op droogvoer voor schapen en geiten en ze weet inmiddels dat ze dat krijgt zodra ze op stal staat. Een van ons gaat in de stal staan, waar ook net de kippen hun avondmaaltijd hebben gehad, en rammelt met de bak van Lourdes Maria. De ander gaat naar Lourdes Maria toe en haakt haar los van de ketting waaraan ze de hele dag in de wei gestaan heeft. Ze is nog niet los of ze sprint in één streep naar de stal, gaat achter de deur staan wachten op de beloning, en als ze geniet van haar bakje eten hoeven wij alleen nog maar de deur achter haar dicht te doen. Hoe makkelijk wil je het hebben.
En ’s ochtends gaat het net andersom, alleen weet ze dan nog niet waar ze precies heen moet omdat ze elke dag op een andere plek staat. Ze blijft dan gewoon dicht bij je, of eigenlijk dicht bij de etensbak, want dat is natuurlijk wat haar het meest interesseert.