Zes weken is ze nu. En ze groeit als kool. We weten nu ook dat het een hennetje is. David, onze pompenman, is een soort van kenner, doordat hijzelf veel kippen heeft en dus ook veel kuikentjes groot brengt. Hij kon direct zeggen dat het een hennetje is. Próxima dus, en niet Próximo. Haar verenkleed begint een beetje bruin te worden en in haar staart zitten al een paar zwarte veren dus ze gaat echt wel op Pinóquia lijken. Ze blijft nog steeds bij haar moeder, hoewel ze als haar moeder wegrent af en toe wel blijft rondscharrrelen. Dan begint ze wel in ene hard te piepen, waarop Pinóquia weer reageert door weer hard terug te rennen en te klokken. Het spel gaat de hele dag door.
’s Nachts zitten ze allemaal bij elkaar in het nachthok. We hoeven ze er niet heen te sturen, dat gaat vanzelf. Als we eens een keer wat later thuis komen en het is al donker, dan zitten ze allemaal op de zitstokken in het hok. Ideaal. We hoeven alleen nog de deur dicht te doen tegen eventuele vossen of andere nachtelijke insluipers. En we moeten Lourdes Maria natuurlijk op stal zetten.
’t Grappige is dat die tegenwoordig in een streep naar de stal gaat, zonder dat we haar hoeven aan te lijnen. Moeten we ook nog een keer een foto van maken, want dat is erg koddig om te zien.