David, de man van de pomp, had ons uitgenodigd met hem te eten. Het zou eerst ’s avonds zijn, en hij zou een ander stel meenemen, maar het werd toch een lunch. Bij Lana’s, want er was vis. Zo bevonden we ons ineens in een gezelschap van elf man. Allemaal vrienden en familie van David.
Christiano, dat is de man van het restaurant vist ook, en als hij mooie vis gevangen heeft belt hij David. Zo zaten we ineens te eten van rode snapper. Twee grote vissen in een grote schaal. In zijn geheel in de oven, dus dat moet wel een flinke oven zijn. De vis is fantastisch lekker. Hij gaat de oven in met aardappelen, uien, peterselie en waarschijnlijk nog wel meer. Twee vissen zijn samen genoeg voor zeven man. Dus er was ook nog een bijschotel van bacalhau.
David spreekt redelijk Nederlands doordat hij een aantal jaren in Nederland heeft gewerkt, op een boorplatform. Hij heeft nu een eigen bedrijf dat zich bezighoudt met de aanleg en het onderhoud van waterbronnen. Eigenlijk niet meer zijn bedrijf, want zijn zoon en dochter hebben het onlangs overgenomen.
Marijke en Leonel  zaten ook in het gezelschap. Dat zijn dan weer twee vrienden van David, die toevallig ook in Casal da Marinha wonen. Nou ja, net als wij net erbuiten. Marijke is Nederlandse en ze heeft Leonel  ooit ontmoet, jaja, op een boorplatform. Het zijn beiden zeventigers, Leonel  heeft van haar wat Nederlands geleerd, dus dat praat wel makkelijk. Half Engels, half Nederlands, half Portugees. Hilarisch af en toe.
We waren op de fiets en toen we weg wilden gaan regende het een beetje. Marijke en Leonel  boden ons een lift aan, want fietsen in de regen kan natuurlijk niet. Hebben we toch maar afgeslagen, want onze fietsen achterlaten is ook weer zowat, en zo hard regende het nou ook weer niet.