Tsja, klompen zijn niet voor het eeuwige leven. Op het Portugese platteland hebben ze wat te lijden. Deze zijn nu ruim een jaar in Portugal. Er wordt op gelopen van en naar het oude huis, over het dakpannenschervenpad, over het land en zo voorts. En nu is de zool door. Perfecte timing want maandag komen er nieuwe!

Vandaag was Pinóquia weer even van het nest. Er blijken nu zeven eieren te liggen, er is één ei verdwenen, zonder een spoor na te laten. Heel vreemd. Je zou verwachten dat een ei misschien breekt door onhandig bewegen van de kloek, of wordt aangevreten door ratten of zo, maar er is gewoon niets meer van terug te vinden. Je zou bijna aan jezelf gaan twijfelen, of je wel goed geteld hebt, maar er lagen meerdere dagen achter elkaar echt acht eieren. Hoe dan ook, een ei minder en nog steeds geen kuiken.

Beverley en Caroline hebben vandaag de parkeerplaats voor het huis langs de weg onkruidvrij gemaakt en gelijk het pad meegenomen. Een dagje werken in de zon, prachtig voor een achttienjarige? Aan de zijkant van het oude huis is begonnen met een soort van egaliseren, wat er eigenlijk op neer komt dat het puin dat nog onder de aarde ligt verwijderd wordt. We vinden nog steeds glasscherven en de voorraad dakpanscherven slinkt zo ook niet. Op één vierkante meter worden genoeg scherven gevonden om een tienliteremmer te vullen.