Om half zeven wakker geschrokken door een hysterische Max. Het deed weer even denken aan de eerste tijd dat Max vastzat en bang was om achtergelaten te worden. De laatste tijd is-tie juist erg rustig en ligt, ook als hij aan de lijn zit, rustig te slapen. Hij begint nog wel eens een conversatie midden in de nacht, maar dat klinkt niet hysterisch. Het geblaf van nu wel. Xarique hoor ik ook blaffen, maar zachter dan normaal, verder weg dus. Gauw de broek aangeschoten en op zoek. Het geluid van Xarique klinkt vanaf de andere kant en hij is duidelijk opgewonden. Heeft-ie toch weer een gat in het gevonden, of gemaakt met zijn blinde kop.

Hij blijkt te zitten aan de andere kant, buiten het hek, heftig blaffend naar iets wat onder tegen het hek gepropt zit. Mortícia! Ook ontsnapt. Ik kan niet bij Xarique, ik gooi een steen naast hem, maar hij laat zich niet afleiden. Als-tie blaft bijt-ie niet denk ik. Snel naar het oude huis om een lijn te halen en laarzen aan te trekken, want het stikt van de lage braam. Xarique heb ik gauw te pakken. Een snelle blik op Mortícia leert dat ze niet dood is, ze maakt wel rare geluiden. Ze zit met haar kop door het hek heen, ze wil erdoorheen vluchten natuurlijk. Xarique aangelijnd en onder hevig protest meegenomen. Binnen het hek vastgebonden, ik durf hem niet los te laten want hij is zo weer door het gat heen.
Met een kistje hooi terug naar Mortícia. Het kistje om haar in te leggen als het ernstig is.
Gelukkig! Ze loopt een beetje verdwaasd rond, wil terug maar kan natuurlijk niet door het hek. Ze is erg op haar hoede en laat me niet dichtbij komen. Ik jaag haar een beetje naar achteren, van de weg af, richting kurkeikenbos.

Wat nu te doen. Ik strooi voer op de wei, in de hoop dat ze over het kan komen. Ze is er uit gegaan, dus moet er ook in kunnen zou je denken. Senhor Barcelos komt meteen, Branca de Neve ook. Mortícia begint zenuwachtig heen en weer te drentelen aan de andere kant van het hek. Maar ze gaat er niet overheen. Ik besluit de kattenmand in te zetten. Die moet ik even uit het oude huis halen en omlopen naar het kurkeikenbos.
In eerste instantie kan ik Mortícia niet vinden. Op goed geluk, maak ik met het blikje strooigeluiden, en zowaar, daar komt ze aan. Ze had zich bijna voor mijn voeten schuilgehouden tussen de wortels van een kurkeik. Gelukkig heeft ze honger, ze komt langzaam dichterbij. Ik strooi wat voer ín het kattenmandje en langzaam, schoorvoetend, wint de honger het van de angst en kruipt ze het mandje in. Gauw deurtje dicht!

Als ik haar op de wei weer loslaat gaat ze in één streep naar de strobaal en nestelt zich daar naast Pinóquia. Alles weer onder controle. Op de plaats delict liggen heel wat veren, Xarique heeft haar toch wel te pakken gehad. En ze was al zo kaal.

Het is half negen.