Onze kippen zijn ijverige medewerkers. Overal waar je wat omschept komen ze helpen, wat opzij krabben en letterlijk hun nek uitsteken om te zien of er nog wat te halen valt. Ook als wij klaar zijn of even pauze houden gaan ze onverdroten door. Soms krabben te terug wat wij net opzij geschoven hebben, dus ze moeten nog werken aan hun inzicht. Qua inzet is het helemaal goed. De haan, Senhor Barcelos, neemt meestal het voortouw en laat aan de anderen duidelijk weten als ze moeten komen opdraven. Alleen Mortícia, die is nog met ziekteverlof, in verband met de geboorte van Wednesday, en Wednesday zelf doet natuurlijk ook nog niet mee. Die is nog te jong.

Het vervelende is wel dat als we een stuk omgespit en bewerkt hebben met hulp van de kippen en we uiteindelijk klaar zijn en planten in de grond zetten, dit bij de heer en dames nog niet helemaal doorkomt. Als we even niet opletten staan ze vrolijk verder te werken en daarbij de nieuwe aanplant om zeep te helpen. Wegsturen helpt niet, takken eroverheen leggen helpt niet, dus zijn we over gegaan op zwaarder geschut. Van de takken van de notenboom die nog steeds op een stapel liggen en een stuk ijzerdraad knutselen we (bijna professioneel mag ik wel zeggen!) een hekje in elkaar dat we om de nieuwe aanplant heen zetten. Met de boormachine rollen we het ijzerdraad op een klosje, en dan is verder net kantklossen.